Batı Yarımküre’nin ortasında, burnunun tabanındaki 11 milyon nüfuslu bir ada… Dünyanın en büyük askeri gücüne, yüzlerce üssüyle gezegenin dört bir yanına yayılmış ABD’ye nazaran ulusal güvenlik tehdidi. Washington’ın resmi telaffuzuna inanacak olursak Küba, sırf ekonomik krizlerle boğuşan küçük bir Karayip ülkesi değil; Amerikan güvenliğini sarsabilecek “olağanüstü bir tehlike.” Bu sav birinci bakışta kara mizah üzere gelebilir. Fakat Donald Trump idaresi, uzun müddettir uyguladığı ambargoyu ve ekonomik kuşatmayı legalleştirmek için bu lisanı kullanıyor. Küba’nın asıl cürmü ise yıllardır birebir: boyun eğmemek.

‘HEDEF REJİM DEĞİŞİKLİĞİ’

ABD Başkanı Donald Trump ve çiçeği burnunda Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Küba’da yıl sonuna kadar bir rejim değişikliği hedeflediklerini artık açıkça itiraf ediyorlar. Trump’ın 1 Mayıs’ta imzaladığı kararname, Küba’ya yönelik kuşatmayı “ulusal güvenlik” mazeretiyle daha da genişletti. Küba idaresini “halkını düşünmemekle” suçlayan Washington’ın, petrol ambargosunu derinleştirerek milyonlarca insanı karanlığa mahkûm etmesi ise görmeye alışık olduğumuz, hafif tabiriyle “çifte standart” hallerinden. Mart ayında elektrik şebekesinin büsbütün çökmesiyle 11 milyona yakın insan günlerce zifiri karanlıkta kaldı. Halk besine, suya ve ilaca erişmekte önemli zahmet çekiyor; hastanelerde ameliyatlar duruyor, okullarda çocuklar titriyor. “Küresel vicdanı” monopollerine alanlar için bu tablo “insan hakları ihlali mi?”

Washington’a sorarsanız adadaki tüm trajedinin tek sorumlusu sosyalizm. O denli mi, pekala o ambargo kaldırılırsa Küba iktisadına ne olur? Bu sorunun karşılığını pek çok insanın merak ettiğine eminim. Rubio’nun, rejim değişikliği karşılığında ambargoyu gevşetebileceklerini çıtlatması da asıl gerçeği ele veriyor: Sıkıntı itaat etmemek.

Bu noktada Marco Rubio’nun ferdî tarihine de değinmek gerek. Rubio’nun ailesi, siyasi mesleğinin başında argüman ettiğinin bilakis Castro iktidarından kaçmamış, ihtilalden evvel adadan ayrılmış.

PETER PAN OPERASYONU

Washington için Küba’dan kaçanlara dayalı mağduriyet edebiyatı değerli. 1960’ların başında tam da bu mağduriyeti yaratmak için tarihin en kirli operasyonlarından birine imza atılmıştı: Peter Pan (Pedro Pan) Operasyonu. CIA ve kilise işbirliğiyle yayılan “Komünist rejim çocuklarınızı elinizden alacak” palavrasıyla yaratılan yapay panik, 14 binden fazla Kübalı çocuğun ailelerinden koparılarak tek başlarına ABD’deki inançsız kamplara, yetimhanelere sürülmesine neden oldu. Rubio’nun ardına sığındığı o sağcı Miami diasporası, çocukların geleceğini rehin alan bu trajedinin üzerinde yükseldi.

Ancak ne Peter Pan komploları ne de Trump’ın bugünkü güç ablukaları Küba’nın dünya tarihindeki o görkemli yerini silebiliyor. Dış siyasetini global sermayenin şablonlarına nazaran değil, halkların iyiliğine nazaran şekillendiren bu minik dev ada, Batista diktatörlüğünü devirdiği günden beri emperyalizmin bağrına saplanmış bir diken.

Okyanusları aşarak Angola’ya gönderdiği askerleriyle ırkçı Apartheid rejiminin çöküşünde tarih yazan, dünyanın en ücra köşelerine doktor ve öğretmen gönderen bir dayanışma kültüründen bahsediyoruz. Küba’nın tüm kuşatmalara rağmen hayatta kalması, dünyaya tehlikeli bir gerçeği fısıldıyor: Emperyalizme boyun eğmeden de ve dayanışarak var olunabilir. Ve bu, Washington’ın gözünde en büyük günah.